Το "Ματοζίνιχον" ΜΑΡΙΑ ΜΑΥΡΙΔΟΥ-ΚΑΛΟΥΔΗ

Βιβλία πολλά να γράφονται,
με αγαθές προθέσεις,
για να μαθαίνει ο λαός,
για ιδανικά με Ελληνικές προτάσεις.
Προτάσεις για καλή Ζωή με Ήθη και Αξίες.

(Αντί προλόγου, Βούλα Πατουλίδου)
Ο Πόνος δε δόθηκε τυχαία στους ανθρώπους. Όπως ακριβώς πονάς κάπου στο σώμα σου κι αυτό σε προειδοποιεί ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι κάτι έχει αρρωστήσει και πρέπει να το γιατρέψεις, έτσι ακριβώς και ο πόνος της ψυχής σε προτρέπει ν’ ασχοληθείς μαζί της. Αν τον αγνοήσεις, αν τον προσπεράσεις, κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Ο πόνος θα ’ναι πάντα εκεί να σε καταδυναστεύει!
Και είναι τόσο απλό να βρεις γιατρειά στους εφιάλτες που προκαλούν πόνο στην ψυχή. Ειδικά αν περιστοιχίζεσαι απ΄ ανθρώπους που έχουν περίσσευμα αγάπης και για σένα!
Το «Ματοζίνιχον της φίλης μου Μαρίας, της Μαρίας μας, όπως και οι άλλες ιστορίες της, π.χ. «Στα Χνάρια των Κομνηνών» και «Της ζωής μας γραμμένα» δείχνουν μέσα απ’ τις δυσκολίες της καθημερινότητας που ζούμε όλοι, πως το αυτονόητο το προσπεράσαμε. Και το αυτονόητο, είναι επένδυση στις ειλικρινείς σχέσεις των ανθρώπων.

Βούλα Πατουλίδου.

 

" Η Αλίκη στη Χώρα του Facebook "

Παρουσίαση του συγγραφέα

Ο Κωνσταντίνος Σμιξιώτης γεννήθηκε, χωρίς να ερωτηθεί, στον ζωδιακό του Καρκίνου, το 1963, στην Ξάνθη. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και δημόσια διοίκηση στη Νομική Αθηνών, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο, αφού ποτέ δεν τον συγκίνησε ούτε η πολιτική ούτε η δημόσια διοίκηση γιατί θεωρεί πως αμφότερες αλλοιώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ουσία.
Ζει στον Πειραιά και εργάζεται ποικιλοτρόπως με την πυξίδα της καρδιάς να δείχνει μόνιμα τον Βορρά, όπου βρίσκεται και τον περιμένει υπομονετικά η δική του «Ιθακη». «Η Αλίκη στη χώρα του Facebook» είναι το πρώτο του βιβλίο, ενώ άλλα δύο βρίσκονται στο τελικό στάδιο ολοκλήρωσης και θα κυκλοφορήσουν σύντομα.

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη Xrysa Bal την 14 Ιαν 2012

«Χίλια χρώματα», είπε μέσα της, «και εγώ δεν μπορώ να δω ούτε ένα. Όλα γύρω είναι τόσο όμορφα κι εμένα μου φαίνονται ψεύτικα και πλαστικά. Πού είναι εκείνο το χρώμα», αναρωτήθηκε, «εκείνο το χρώμα που κάνει τα πάντα να ζωντανεύουν και να μοιάζουν με γιορτή. Χίλια χρώματα, χα», έκανε μέσα της, «και εγώ δεν μπορώ να δω εκείνο το μοναδικό, το χρώμα της αγάπης, το χρώμα του έρωτα».