Μιλάς για συναισθήματα, μα μόνο για τα δικά σου. Σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου.....

Την λένε ορφανή. 
Στην πραγματικότητα έχει χάσει τον πατέρα της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Αιτία μια νταλίκα. 
Τον λένε μπάσταρδο. 
Στην πραγματικότητα ο πατέρας του παράτησε την μητέρα του και τον ίδιο σε ηλικία 10 μηνών. 
Την λένε πουτάνα.
Στην πραγματικότητα είναι το πιο ευαίσθητο πλάσμα, δεν έχει ακουμπηθεί από άντρα κι ας είναι 18. 
Τον λένε χοντρό. 
Στην πραγματικότητα πάσχει από θυρωειδή πάχους. Δεν μπορεί να ξεπεράσει το πρόβλημα του ούτε με χάπια. 
Την λένε άσχημη.
Στην πραγματικότητα είναι όμορφη, απλώς δεν είναι στο γούστο τους. 
Τον λένε γκέι επειδή λέει πως αγαπάει έναν άντρα. 
Στην πραγματικότητα εννοεί τον πατέρα του που τον έχασε μπροστά στα μάτια του σε ηλικία 10 χρονών. 
Την λένε σκύλα. 
Στην πραγματικότητα κλαίει κάθε βράδυ. Βιάστηκε σε ηλικία 8 χρονών απ' τον πατριό της. 
Τον λένε βρωμιάρη, πως φοράει όλο τα ίδια ρούχα. 
Στην πραγματικότητα του η οικογένεια του δεν έχει λεφτά ούτε για ψωμί. 
~
-Στην πραγματικότητα δεν έχεις ιδέα τι έχει περάσει ο καθένας ξεχωριστά. Ξέρεις το όνομα του, μα όχι την ιστορία του.
Σου είναι εύκολο να κρίνεις, έχεις τις ανέσεις που αυτοί δεν έχουν,
δεν έχεις περάσει ούτε το 1/4 από αυτά που πέρασαν αυτοί. 
Μιλάς για συναισθήματα, μα μόνο για τα δικά σου. 
Σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου..... εσύ ο ίδιος καταστρέφεις την γενιά σου, μην κατηγορείς κανέναν άλλον γι'αυτό...

Kahlil Gibran: Ο κήπος του προφήτη.

Χαλίλ Γκιμπράν

Ο Κήπος του Προφήτη
Μεταφέρω απόσπασμα από το ποίημα του μεγάλου Λιβανέζου ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), "Ο κήπος του προφήτη". Οποιαδήποτε σύμπτωση με την ελληνική πραγματικότητα είναι εντελώς τυχαία:

" Να λυπάστε το έθνος που φορά ένα ρούχο που δεν το έχει υφάνει, που τρώει ψωμί που δεν το έχει θερίσει και πίνει κρασί που δεν έχει τρέξει από το πατητήρι του.

Να λυπάστε το έθνος που ονομάζει το βίαιο άνθρωπο ήρωα και βλέπει το λαμπροφορεμένο κατακτητή γενναιόδωρο.

Να λυπάστε το έθνος που περιφρονεί το πάθος στ' όνειρο του κι ωστόσο γίνεται σκλάβος του στον ξύπνιο του.

Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του παρά μόνο σα βρίσκεται σε κηδεία. Δεν περηφανεύεται παρά μονάχα σα βρίσκεται μέσα στ' αρχαία μνημεία του.

Να λυπάστε το έθνος που ο κυβερνήτης του είναι αλεπού, ο φιλόσοφος του ταχυδακτυλουργός και η τέχνη του, τέχνη μπαλώματος και μιμικής.

Να λυπάστε το έθνος που υποδέχεται τον καινούριο κυβερνήτη με σαλπίσματα και τον αποχαιρετά με γιουχαΐσματα, για να καλωσορίσει και πάλι κάποιον άλλο με σαλπίσματα.

Να λυπάστε το έθνος που είναι χωρισμένο σε κομμάτια και που κάθε κομμάτι θεωρεί τον εαυτό του ένα έθνος".