Το παράπονο του 'φουκαρά'

Παιδιά μου, Φίλες και Φίλοι μου,
στου facebook.com την χώρα.
Δύο λογάκια γράφω εδώ, ‘πράγμα’ να καθαρίσω.
Εγώ ποτέ δεν θέλησα να έχω Φιλίες έναν σωρό, ατάκτως ερριμμένες.
...
Τις Φιλίες θέλω να τιμώ, να τις καλημερίζω,
να γράφω κάποιο χωρατό, να χαίρομαι λίγο κι εγώ,
ότι μου γράφουν να διαβάζω.
...
Τι έγινε και πλανήθηκα και τόσο τα έχω μπλέξει;
Και γέμισε ο ‘τοίχος’ μου και τελειωμό δεν έχει;
Αντί να βλέπω Φίλων μου γραψίματα όπως πρέπει,
να βλέπω των ‘περαστικών’ μηνύματα και βάλε.
...
Τα έχω χάσει ο φουκαράς και άλλο δεν αντέχω
και ‘κλαίω’ και ‘οδύρομαι’ και τελειωμό δεν έχει.
Βοήθεια, Φίλες και Φίλοι μου, να μου συμπαρασταθείτε.
Δώστε μου ορμήνια και γραφή, δώστε μου οδηγία,
το τι να κάνω, πάει να πει, να βρω την γιατρειά μου.
...
Των Φίλων θέλω τα μηνύματα, ΜΟΝΟΝ αυτά και ΜΟΝΟΝ.
Των Φίλων τους σχολιασμούς, και αυτοί καλό μου κάνουν.
...
Των ‘άλλων’ των ‘περαστικών’ γραψίματα ΔΕΝ ΘΕΛΩ.
Εάν έγινα λοιπόν σαφής, απάντηση προσμένω.
Εάν πάλι τα θαλάσσωσα … και τα έκανα μαντάρα …
τότε θα είμαι ολιγαρκής και υπομονή θα κάνω.

Οδυσσέα Ελύτη: Αναρωτιέμαι μερικές φορές...

Αναρωτιέμαι μερικές φορές...

 

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:

Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά,
πως η ζωή μου είναι μία;

Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; 

Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, 

για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

 

Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. 

Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο 

και την Κυριακή για να ζήσεις. 

 

Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, 

να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. 

Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. 

Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. 

Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος 

και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις ,πως ακριβώς δίπλα σου 

συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες 

που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.

 

Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.

Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.

Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος 

που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, 

την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, 

μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, 

ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

 

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.

Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.

Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. 

Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, 

να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.

Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

 

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. 

Κάθε μέρα αποτυγχάνω.

Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. 

Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.

Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, 

ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.

Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, 

γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ.

Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.

Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, 

στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, 

σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

 

Όσο κι αν κανείς προσέχει

όσο κι αν το κυνηγά

πάντα, πάντα θα 'ναι αργά

δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)