Ψηφιδωτό Ζωής και Πορεία Επιτυχίας.

Η Ζωή μας είναι ένα ψηφιδωτό από Στιγμές. Το Χρώμα, την Φωτεινότητα και την Θέση, την Αποφασίζουμε ο καθένας Μόνος του.

Όποιοι έχουμε το χάρισμα, να οραματιζόμαστε την τελική εικόνα και εργαζόμαστε μεθοδικά -κυρίως με κατάλληλες συνεργασίες- Αισιοδοξούμε σε μία Πορεία Επιτυχιών.

Συγνώμη μάτια μου ζητώ. Χρόνια Πολλά να ζήσεις, Ποτέ, ΠΟΤΕ μη δυστυχήσεις.

Ποιος είμαι, δεν έχει αξία. Τι γράφω θέλει αξιολόγηση.
Κριτής μου ο Αναγνώστης μου.

Άρχοντας ανίδεος… ξύλον απελέκητο.

Ποιος είμαι εγώ ο κυνηγός, ο σύζυγος, πατέρας,

της μάνας μου ο καλύτερος και αρχηγός της οικογένειας;

Ποιος είμαι που εργάζομαι, κουράζομαι, να μεγαλώνω τα παιδιά, σπίτι ψωμί να φέρνω;

Ποιος είμαι εγώ στο καφενέ, στο γήπεδο, σε επίσκεψη, στις διακοπές, να δίνω ορμήνιες κι εντολές,

να κάνω όλες τις μαγκιές, να διηγούμαι πως τα καταφέρνω;

Είμαι ο «Χ», ο συγγενής,

ο φίλος, ο γείτονας, είμαι ο άνδρας ο βαρύς,

ο κύριος 'καθώς πρέπει'.

Σαράντα χρόνια στη δουλειά, οκτάωρα επανωτά,

τι κούραση Θεέ μου; Και τώρα στην σύνταξη αδελφέ μου.

Κάθομαι σπίτι και θωρώ και τι να δω; γιατί είναι όλα Άγια;

γιατί είναι καθώς πρέπει;

Ξύπνησα και αντίκρισα πια είναι η αλήθεια.

Κάθε πρωί σαν έφευγα στου αγώνα την πορεία,

έκλεινα πόρτα πίσω μου και άφηνα την σύζυγο, Κυρία.

Κυρία και αρχόντισσα, τη δούλα μιας ζωής,

ξεσκόνισμα, καθάρισμα, σφουγγάρισμα, πλύστρα, απλώστρα, σιδερώτρα, συντηρήτρια ρούχων και συναφών,

μαγείρισσα, ζαχαροπλάστισσα, μάνα, κατηχήτρια, ετοιμασία των παιδιών,

σερβίρισμά τριών γευμάτων διαφορετικών συν ένα, πρόγευμα, γεύμα, δείπνο, κολατσιό.

Οικονόμος φοβερή, να προμηθεύει, να αποθηκεύει, να μετρά τα χρειαζούμενα…

και να πετά σκουπίδια,

να προσέχει τι θα φορέσουμε και πώς, όλα τα παιδιά κι αφεντιά,

σαν μάνα στοργική, σύζυγος κι ερωμένη,

μα πάντα ξεχασμένη.

Γιατί;

Μας ρώτησες μαμά; Μας γέννησες… και πρέπει…

Όταν στο σπίτι, ο κάθε ένας από εμάς γυρίζει, χαμόγελο αντικρίζει.

Όσα φυτά στολίζουνε, τους κήπους, τα μπαλκόνια, Αυτήν έχουν αρχηγό, γιατί καλά το ξέρουν, ότι νυχθημερόν φροντίζει τόσο για αυτά, μα πολύ για μας που της γυρνάμε πλάτη.

Ω! πλάνη, ω τι ντροπή;

Ω! μα τον ύπνο τον βαθύ;

Έχασα την μαγκιά μου.

Ήξερα ότι σε ερωτεύτηκα, ότι σε αγάπησα και σε αγαπώ ακόμη.

Τις χάρες σου, τις εκτιμώ, μα τώρα νοιώθω λίγος.

Να παριστάνω 'Αρχηγό', χωρίς να ξέρω τον στρατό, που με έκανε μεγάλο;

Συγνώμη μάτια μου ζητώ.

Χρόνια Πολλά να ζήσεις,

Ποτέ,

ΠΟΤΕ μη δυστυχήσεις.

Ιωάννης ό Φίλος 2012

Αφιερωμένο στη σύζυγο μου.
yannispoetry.blogspot.com/2017/09/blog-post_6.html

Πάντοτε ξεκινούσα το ταξίδι, εκεί κοντά στο σούρουπο.

Aliki Tsikirtzi

 

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΌ ΚΕΊΜΕΝΟ.....(ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ)

Ξέρεις τι μου δίδαξε ο έρωτας; Να συσσωρεύω τον εαυτό και τις επιθυμίες μου ανάμεσα στις γραμμές. Ξέρεις, εκείνες τις λευκές των λεωφόρων. Όπως χιλιάδες ακόμη άνθρωποι που στριμώχνουν το είναι τους σε αντίστοιχες ακτοπλοϊκές, σιδηροδρομικές και σ’ εκείνες τις ημιδιάφανες που ξεμακραίνουν από την ουρά του αεροπλάνου. Όλες οδηγούσαν σ’ εκείνον τον ξεχωριστό προορισμό. Εκεί που η έγνοια κάλπαζε αδιάκοπα, ανεξάρτητα από το που περιφερόταν η σάρκα. Με νιώθεις, το ξέρω.

Ήταν παράξενοι οι δρόμοι, θυμάσαι; Έστεκαν ασάλευτοι για χρόνια κι όμως διέφεραν. Ανάλογα από ποια μεριά τους διάβαινες. Του ερχομού ή του φευγιού. Εγώ λάτρευα τη λωρίδα του «πήγαινε». Εξέπεμπε μια απροσδιόριστη αισιοδοξία. Πάντοτε ξεκινούσα το ταξίδι, εκεί κοντά στο σούρουπο. Όταν ο κοραλλένιος ήλιος βυθιζόταν ανάμεσα στους λοφίσκους. Συντονιζόμουν στον αγαπημένο ραδιοφωνικό σταθμό και ορμούσα στον τεράστιο αυτοκινητόδρομο, βάζοντας κόντρα με τον ίδιο τον εαυτό μου. Μη γνωρίζοντας τι έτρεχε περισσότερο. Ο νους ή το αυτοκίνητο; Λαχταρούσα να φτάσω μια ώρα νωρίτερα. Σ’ εκείνο το πολυπόθητο ραντεβού. Ίδια ώρα, ίδιο μέρος, ίδιο ιδανικό φιλί για καλωσόρισμα.

Αντιθέτως οι πορείες του αποχωρισμού ήταν αποπνικτικές. Άγρια χαράματα, με τη σκοτεινιά του ουρανού να τρυπώνει ύπουλα στην ψυχή μου. Πατούσα μηχανικά το γκάζι μα κάθε μου σκέψη, λέξη, λαχτάρα φρέναρε μανιωδώς. Μισούσα τους δρόμους του φευγιού κι εκείνο το ύστατο φιλί πόσο διέφερε απ’ το πρώτο. Παρατηρούσα τους διερχόμενους οδηγούς κι αναρωτιόμουν, άραγε ποιος χωρισμός να τους μαυρίζει την καρδιά τέτοια ώρα; Πορευόμουν ως το σπίτι μετρώντας αντίστροφα τις μέρες για να σε συναντήσω, θυμάσαι; Αυτό ήταν το μείγμα της ζωής μου, χιλιόμετρα, μέρες, ραντεβού, φιλιά και δρόμοι.

Για να σπαραλιάζω το αφόρητο βάσανο των αποστάσεων, κατέφευγα σε μια ακόμη γραμμή. Εκείνη της επικοινωνίας. Ξέρεις πόσα ηχητικά «σ’ αγαπώ» ξέσπαγα επάνω σε πλαστικά ακουστικά; Πόσα «Μου λείπεις» σκάρωνα σε μια φωτεινή οθόνη μέσα στα ζοφερά σκοτάδια; Εκείνη τη φωνή σου, διάολε δεν την ξεχνώ. Είχα μάθει απ’ έξω τις εκφράσεις σου ακόμη και τις βαθιές ανάσες σου λίγο πριν την καληνύχτα. Μέσα σε μια συσκευή είχα συσσωρεύσει τις φωτογραφίες σου, τα βίντεό σου, τις κλήσεις σου. Όλα τα υποκατάστατά σου, μέχρι να ριχτώ ξανά στη μάχη των πορειών.

Με νιώθεις, το ξέρω. Ποιος ξέρει σε πόσα σοκάκια σεργιάνησες κι εσύ. Σε πόσα μεταφορικά μέσα επιβιβάστηκες κρατώντας στα χέρια το πολυπόθητο εισιτήριο κάποιας μακρινής αγάπης. Πόσα αξημέρωτα βράδια θέλησες να πάρεις τ’ αμάξι και να βρεθείς εκεί, κάτω από το σπίτι της. Ποιος καημός σου καίει τα σωθικά κάθε φορά που περνάς μπροστά απ’ την ταμπέλα της πόλης της. Αποφεύγεις να την κοιτάζεις. Αποφεύγεις να διαβαίνεις από αυτή την αναθεματισμένη πορεία. Νιώθεις πως αν διανύσεις έστω και λίγα χιλιόμετρα θα την ξαναβρείς εκεί. Να σε περιμένει στη γωνία του δρόμου. Κι αυτό είναι που σε τρομάζει και σε μεθάει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. 
Είναι παράξενοι οι άνθρωποι, μάτια μου. Άλλοι είναι ικανοί να εξαλείψουν χιλιομετρικές αποστάσεις κι άλλοι κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι αντικριστά καθώς τις δημιουργούν. Απ’ όλα όσα μου δίδαξε ο έρωτας ένα πράγμα μου έμεινε εντονότερο στη μνήμη…
Κάποιες πορείες έχουν ονοματεπώνυμο και κάποια θραύσματα από συναίσθημα…

Η Πορεία.

' Η Πορεία '

Πορεία που όρισε ο Θεός, ευδόκησε και είπε.
Μα ήρθε ο αντικείμενος και τα μυαλά μας πήρε.
Αίφνης και η Μαρία θέλησε, το θέλημα Κυρίου,
τότε ο Θεός ευλόγησε κι έστειλε ποιμένα.
Ποιμένας είναι μοναδικός και απολύτως ΕΝΑΣ.
Πίστη και Αγάπη δίδαξε και κέρδισε Ανθρώπους,
που μόλις δύο εντολές ανοίγουν παραδείσους.
Ότι το ‘θέμα’ τόσο απλό, είναι και μεγαλείο,
ότι η Παναγία όρισε νέα αρχή να γίνει,
όποιος το νοιώθει ξεκινά
και ‘μπαίνει στην Πορεία.

"ΚΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ"

Να δώσουμε τα χέρια, μ' αγάπη να κυκλώνουμε, συντρόφους, φίλους, συγγενείς, για μια καινούργια μέρα.

Φίλες και Φίλοι μου, ζητώ,

την άδεια σας πάλι,
δύο λογάκια να σας πω,
με στίχους, με αγάπη.

Της γέννησής μας το σκοπό,
πόσοι από μας γνωρίζουν;
Και ποιας ευθύνης μέτοχοι,
είμαστε δίχως άλλο;

Ο Χρόνος της πορείας μας,
είναι προσδιορισμένος;
Ο Τρόπος που φερόμαστε,
είναι καθορισμένος;

Για την υγεία την καλή,
ποιος τάχατες φροντίζει;
Και τις κακές επιλογές,
ποιος μας τις επιτρέπει;

Εμείς από την πάρτη μας,
πρέπει να κάνουμε κάτι;
Να επιθυμούμε το καλό,
κι αγάπη να σκορπούμε;

Κι όμως τα λάθη,
ανθρώπινα είναι
και συγχωρούνται.
Όπως ο Θεός μας συγχωρεί
για τα δικά μας λάθη.

Όταν όλα είναι καλά,
η ξεγνοιασιά μας πνίγει,
κι όταν οι δυσκολίες έρχονται,
φταίνε πάντα οι άλλοι.

Ας δείξουμε παλληκαριά
και φρόνιμα γενναίο.
Αν τύχει και ξεπέσουμε,
ευθύς να σηκωθούμε.
Παρηγοριά και Δύναμη,
απ' τον Θεό ζητούμε.

Της αμαρτίας η οδός,
με τη Σαχάρα μοιάζει
κι όαση είναι ο Χριστός,
όλους μας αγκαλιάζει.

Ελάτε Φίλες, Φίλοι μου,
ας δώσουμε τα χέρια,
μ' αγάπη να κυκλώνουμε,
συντρόφους, φίλους, συγγενείς,
γνωστούς εχθρούς, και γείτονες,
για μια καινούργια μέρα.

Ημέρα Θεού, και Λυτρωμού,
από τα λάθη και τα πάθη.
Μέρα Χαράς και Ξεγνοιασιάς.
Αιώνιας Δοξολογίας,
και παραδείσια μέρα.

Ιωάννης ό Φίλος. 12.15.

Εστάλη από το Windows Phone μου

Γράφτηκε για την 'Πορεία' της Ζωής.

Στο προσχολικό σχολείο που λέγεται οικογένεια,
με δασκάλους τους Γονείς,
το παιδί θα μάθει τα βασικότερα μαθήματα της Ζωής.
Δροσοσταλίδες, Β', σ. 115

Εμείς πρώτοι πλάθουμε και δημιουργούμε τις συνήθειές μας.
Αργότερα οι συνήθειες είναι που δημιουργούν εμάς τους ίδιους.
Δροσοταλίδες, Β', σ. 244

Η Αγία Φιλοθέη, μεταστάσα από τη γη,
ανέβηκε χαίροντας σε μονές ουράνιες.
Στίχοι Συναξαρίου