Σύζυγος, Μητέρα και Γιαγιά, τίτλοι τιμής για κάθε Γυναίκα, Ελένη μας.

Μανούλα μας, κάποτε εδώ στην Γη, μαζί μας,
τώρα εκεί στην Παναγία κοντά, πώς τα περνάς;
Μα δεν μπορεί, θα είσαι καλά,
στον Ουρανό όλοι καλά περνούν.
Και όπως κάποτε στην Αγία Παρασκευή, στην Κορυφή,
τώρα κι εκεί, με την γλυκιά σου την φωνή, πάλι θα ψέλνεις.

Ελένη μας, να σε αναπαύει ο Πανάγαθος Θεός.
Είθε να έχεις την Ουράνια Ευλογία, για εμάς εδώ στην Γη,
προς τον Ουράνιο Θεό να ικετεύεις.
Η Αγία Παρασκευή, Ο Άγιος Παντελεήμων και Ο Άγιος Τρύφωνας,
για τα παιδιά σου τα εγγόνια σου και τα δισέγγονα σου  να πρεσβεύουν.

Ελένη μας, δεν έχανες των Αγίων τις γιορτές
και οι ευχές σου μας συνόδευαν σε όλες μας τις αποφάσεις.
Για εμάς, λοιπόν εδώ στην Γη, στην Μεγαλόχαρη την Παναγία,
κάνε για όλους μας μια ικεσία.
Θέλουμε να είμαστε και πάλι Υγιείς,
να ψέλνουμε και να δοξολογούμε.
και την Ανάσταση, φέτος να την χαρούμε.

Τα παιδιά σου.

 

Συγνώμη μάτια μου ζητώ. Χρόνια Πολλά να ζήσεις, Ποτέ, ΠΟΤΕ μη δυστυχήσεις.

Ποιος είμαι, δεν έχει αξία. Τι γράφω θέλει αξιολόγηση.
Κριτής μου ο Αναγνώστης μου.

Άρχοντας ανίδεος… ξύλον απελέκητο.

Ποιος είμαι εγώ ο κυνηγός, ο σύζυγος, πατέρας,

της μάνας μου ο καλύτερος και αρχηγός της οικογένειας;

Ποιος είμαι που εργάζομαι, κουράζομαι, να μεγαλώνω τα παιδιά, σπίτι ψωμί να φέρνω;

Ποιος είμαι εγώ στο καφενέ, στο γήπεδο, σε επίσκεψη, στις διακοπές, να δίνω ορμήνιες κι εντολές,

να κάνω όλες τις μαγκιές, να διηγούμαι πως τα καταφέρνω;

Είμαι ο «Χ», ο συγγενής,

ο φίλος, ο γείτονας, είμαι ο άνδρας ο βαρύς,

ο κύριος 'καθώς πρέπει'.

Σαράντα χρόνια στη δουλειά, οκτάωρα επανωτά,

τι κούραση Θεέ μου; Και τώρα στην σύνταξη αδελφέ μου.

Κάθομαι σπίτι και θωρώ και τι να δω; γιατί είναι όλα Άγια;

γιατί είναι καθώς πρέπει;

Ξύπνησα και αντίκρισα πια είναι η αλήθεια.

Κάθε πρωί σαν έφευγα στου αγώνα την πορεία,

έκλεινα πόρτα πίσω μου και άφηνα την σύζυγο, Κυρία.

Κυρία και αρχόντισσα, τη δούλα μιας ζωής,

ξεσκόνισμα, καθάρισμα, σφουγγάρισμα, πλύστρα, απλώστρα, σιδερώτρα, συντηρήτρια ρούχων και συναφών,

μαγείρισσα, ζαχαροπλάστισσα, μάνα, κατηχήτρια, ετοιμασία των παιδιών,

σερβίρισμά τριών γευμάτων διαφορετικών συν ένα, πρόγευμα, γεύμα, δείπνο, κολατσιό.

Οικονόμος φοβερή, να προμηθεύει, να αποθηκεύει, να μετρά τα χρειαζούμενα…

και να πετά σκουπίδια,

να προσέχει τι θα φορέσουμε και πώς, όλα τα παιδιά κι αφεντιά,

σαν μάνα στοργική, σύζυγος κι ερωμένη,

μα πάντα ξεχασμένη.

Γιατί;

Μας ρώτησες μαμά; Μας γέννησες… και πρέπει…

Όταν στο σπίτι, ο κάθε ένας από εμάς γυρίζει, χαμόγελο αντικρίζει.

Όσα φυτά στολίζουνε, τους κήπους, τα μπαλκόνια, Αυτήν έχουν αρχηγό, γιατί καλά το ξέρουν, ότι νυχθημερόν φροντίζει τόσο για αυτά, μα πολύ για μας που της γυρνάμε πλάτη.

Ω! πλάνη, ω τι ντροπή;

Ω! μα τον ύπνο τον βαθύ;

Έχασα την μαγκιά μου.

Ήξερα ότι σε ερωτεύτηκα, ότι σε αγάπησα και σε αγαπώ ακόμη.

Τις χάρες σου, τις εκτιμώ, μα τώρα νοιώθω λίγος.

Να παριστάνω 'Αρχηγό', χωρίς να ξέρω τον στρατό, που με έκανε μεγάλο;

Συγνώμη μάτια μου ζητώ.

Χρόνια Πολλά να ζήσεις,

Ποτέ,

ΠΟΤΕ μη δυστυχήσεις.

Ιωάννης ό Φίλος 2012

Αφιερωμένο στη σύζυγο μου.
yannispoetry.blogspot.com/2017/09/blog-post_6.html

Άρχοντας ανίδεος… ξύλο απελέκητο.

Άρχοντας ανίδεος… ξύλο απελέκητο.


Ποιος είμαι εγώ ο κυνηγός, ο σύζυγος, πατέρας,
της μάνας μου ο καλύτερος και αρχηγός της οικογένειας;
Ποιος είμαι που εργάζομαι, κουράζομαι, να μεγαλώνω τα παιδιά,
σπίτι ψωμί να φέρνω;...
Ποιος είμαι εγώ στο καφενέ, στο γήπεδο, σε επίσκεψη, στις διακοπές,
να δίνω ορμήνιες κι εντολές, να κάνω όλες τις μαγκιές,
να διηγούμαι πως τα καταφέρνω;

Είμαι ο «Χ», ο συγγενής, ο φίλος, ο γείτονας,
είμαι ο άνδρας ο βαρύς, ο κύριος ‘καθώς πρέπει’.

Σαράντα χρόνια στη δουλειά, οκτάωρα επανωτά, τι κούραση Θεέ μου;
Και τώρα στην σύνταξη αδελφέ μου.

Κάθομαι σπίτι και θωρώ και τι να δω; γιατί είναι όλα Άγια; γιατί είναι καθώς πρέπει;
Ξύπνησα και αντίκρισα πια είναι η αλήθεια.
Κάθε πρωί σαν έφευγα στου αγώνα την πορεία,
έκλεινα πόρτα πίσω μου και άφηνα την σύζυγο, Κυρία.
Κυρία και αρχόντισσα, τη δούλα μιας ζωής, ξεσκόνισμα,
καθάρισμα, σφουγγάρισμα, πλύστρα, απλώστρα, σιδερώτρα,
συντηρήτρια ρούχων και συναφών, μαγείρισσα, ζαχαροπλάστισσα,
μάνα, κατηχήτρια, ετοιμασία των παιδιών,
σερβίρισμά τριών γευμάτων διαφορετικών συν ένα, πρόγευμα, γεύμα, δείπνο, κολατσιό.
Οικονόμος φοβερή, να προμηθεύει, να αποθηκεύει, να μετρά τα χρειαζούμενα… και να πετά σκουπίδια, να προσέχει τι θα φορέσουμε και πώς, όλα τα παιδιά κι αφεντιά,
σαν μάνα στοργική, σύζυγος κι ερωμένη,
μα πάντα ξεχασμένη.

Γιατί; Μας ρώτησες μαμά; Μας γέννησες… και πρέπει…
Όταν στο σπίτι, ο κάθε ένας από εμάς γυρίζει, χαμόγελο αντικρίζει. Όσα φυτά στολίζουνε, τους κήπους, τα μπαλκόνια, Αυτήν έχουν αρχηγό, γιατί καλά το ξέρουν, ότι νυχθημερόν φροντίζει τόσο για αυτά, μα πιο πολύ για μας, που της γυρνάμε πλάτη.

Ω! πλάνη, ω τι ντροπή; Ω! μα τον ύπνο τον βαθύ;
Έχασα την μαγκιά μου.
Ήξερα ότι σε ερωτεύτηκα, ότι σε αγάπησα και σε αγαπώ ακόμη.
Τις χάρες σου, τις εκτιμώ, μα τώρα νοιώθω λίγος.
Να παριστάνω ‘Αρχηγό’, χωρίς να ξέρω τον στρατό, που με έκανε μεγάλο;

Συγνώμη μάτια μου ζητώ. Χρόνια Πολλά να ζήσεις,
Ποτέ, ΠΟΤΕ μη δυστυχήσεις.



Ιωάννης ό Φίλος 2012

Όταν δημιούργησα την γυναίκα έπρεπε να είναι ξεχωριστή.

Ένα μικρό αγόρι ρώτησε τη μαμά του:
"Γιατί κλαις μαμά;"
-"Γιατί είμαι γυναίκα" του είπε. -"Δεν καταλαβαίνω" είπε το μικρό...

Η μαμά του απλά το αγκάλιασε και είπε "και ούτε ποτέ θα καταλάβεις…."

Αργότερα το μικρό αγόρι ρώτησε τον μπαμπά του:
"Γιατί η μαμά κλαίει χωρίς λόγο;"
-"Όλες οι γυναίκες κλαίνε χωρίς λόγο!" ήταν το μόνο που μπορούσε να πει ο μπαμπάς του.

Το αγοράκι μεγάλωσε και έγινε άντρας, έχοντας ακόμα την απορία για ποιό λόγο κλαίνε οι γυναίκες. Κάποια στιγμή είχε μια συζήτηση με τον Θεό...
Τότε τον ρώτησε:
"Θεέ μου, γιατί οι γυναίκες κλαίνε τόσο εύκολα;"
Και τότε ο Θεός του είπε…
"Όταν δημιούργησα την γυναίκα έπρεπε να είναι ξεχωριστή. Έφτιαξα τους ώμους της δυνατούς αρκετά ώστε να σηκώνουν τα βάρη του κόσμου και απαλά για να προσφέρουν ανακούφιση...
Της έδωσα εσωτερική ΔΥΝΑΜΗ για να μπορεί να υπομένει τις γεννήσεις και την απόρριψη που καμμιά φορά προέρχεται από τα παιδιά της.
Της έδωσα ΣΚΛΗΡΑΔΑ που της επιτρέπει να συνεχίζει όταν οι υπόλοιποι τα έχουν παρατήσει, και να φροντίζει την οικογένεια της μέσω αρρώστιας και κούρασης χωρίς να παραπονιέται.
Της έδωσα ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ώστε να αγαπάει τα παιδιά της κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμα και όταν αυτά την πληγώνουν...
Της έδωσα ΔΥΝΑΜΗ ώστε να αντέχει τον άντρα της με τα ελαττώματα του και την έπλασα από το πλευρό του για να προστατεύσω την καρδιά του...
Της έδωσα ΣΟΦΙΑ να γνωρίζει ότι ένας σύζυγος ποτέ δεν πληγώνει την γυναίκα του, απλά ελέγχει τις δυνάμεις της και την αποφασιστικότητα της να παραμείνει δίπλα του χωρίς αμφιβολίες.
Βλέπεις γιέ μου’ είπε ο Θεός,
‘ η ομορφιά της γυναίκας δεν είναι στα ρούχα που φοράει, στη μορφή που έχει ,ούτε στον τρόπο που φτιάχνει τα μαλλιά της.......
Η ομορφιά της γυναίκας είναι στα μάτια της........ γιατί τα μάτια είναι οι πύλες της καρδιάς.......
το μέρος που η αγάπη κατοικεί."...

http://www.youtube.com/watch?v=ZpW1zOE6WrM
----------------------------------------------------------------------
ΓΥΝΑΙΚΑ ....ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ...
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΞΙΑ...
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΛΟΓΙΑ....
Η ΜΗΤΕΡΑ ..Η ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ...